alab ng panitikan

Dalangin

alab — Mon, 21 Nov 2011 16:30:19 +0000

kailan pa huling naging tama
ang pagdampi ng mga labi ko
sa iyong balat? siglo ang layo

ng mga bagong sandali, mga nalimutang
kurot sa mapupulang pisngi, kagat-kagat
na mga alaalang minanhid na

ng kahapon, mga tumitilapong
damdamin. Sinta, hinahanap pa ba
ng katawan mo ang pagsuyo? tila hangin

ang mga tanong na ipinupuslit
natin ngayong gabi, at ayaw pahuli
ng iyong mga mata. mailap, pati mga pagbulong

sa iyong balat, at hinihimay akong pilit
ng iyong mga ngiti. kama sa ating likuran
ang naging hulmahan ng nakaraan, noong

sabay pa ang ritmo ng tawanan, bukambibig
natin ang ating mga pangalan, mga pangarap.
mga dalangin ba tayong magpapaulit-ulit

sa pagbigkas at hindi kailanman
matutupdan? sinta, sana’y hindi dasal
ang iyong usal sa aking mga labi,

dahil malayo pa ang magdamag
at kahit sampung libong tao’y hindi pa
natin muling makuhang maidikta.

Hindi Na.

alab — Sun, 23 Oct 2011 17:26:17 +0000

Naghihintay ka ngayon
Sa talang hindi magniningning,
Sa buwan na hindi magliliwanag,
Sa mga ulap na hindi matitinag.
Para saan, tanong mo

Sa kaharap mong serbesa, na
Balot ng lamig, ng nawalang
Pag-asa. Hindi siya darating,
Hindi, hindi sa mga oras

Na siya ang sigaw ng puso,
Sa mga sandaling siya
At siya ang tangan ng isipan.
Ubusin at sairin mo man
Ng ilang ulit, hindi na
Magkakatotoo ang panaginip.

Gaya ng hindi pagdaong
Ng init sa lamig ng gabi,
Tulad ng pagtatago
Ng araw sa pagdaluyong
Ng sakit, ng lipos na
Mga alaala. Walang saysay

Ang ilang ulit mong pag-aabang,
Hindi siya darating, hindi
Habang siya ang sigaw
Ng damdamin, at mga labi
Nya ang dalanging mahagkan.
Mabuti pang hintayin mo
Ang pagsikat ng araw,
Sa likod ng mga ulap -

Kaibigan, hindi mo man
Aninag ang sinag niya
Tiyak mong naroon siya,

Matimtimang naghihintay
Mariing nangangako
Ng bukas; ng pag-asa.

- matagal ko nang naisulat ang isang ‘to, mga 2 o 3 buwan na yata ang nakakalipas. at naghihintay pa rin sa kanyang hindi naman darating.

Protektado: Isandaang Alaala Ng Sampung Libong Taong Lilipas

alab — Sun, 16 Oct 2011 12:21:45 +0000

This post is password protected. You must visit the website and enter the password to continue reading.

Hindi Kita Mahal

alab — Sat, 10 Sep 2011 07:49:35 +0000

Hindi mo ako mahal,
‘yan ang sinabi mo
sa ilalim ng buwan.
Nakatingin ka sa ‘kin,
dakila mong mga mata,
nanghuhusga, nagpapataw
ng parusa. Hindi mo ako

mahal, na parang ikaw
ang aking puso, o waring
may punyal kang itinutok
sa aking dibdib. Hindi raw
nagsisinungaling ang pandinig,
at makailang ulit na umugong
ang bagyo -
hindi mo ako mahal.

Ninais kitang yakapin, hagkan
gaya ng paghagkan ko
sa iyong mga labi noon,
habang pikit ang iyong mga mata,
at mahina mong paghinga
ang dinig ng gabi.

Ninais kong patahimikin ka
sa aking mga yakap, ibulong sa’yo
ang pag-ibig na hindi nagmaliw
kahit sa isang saglit, ipadama
sa iyong dibdib ang init
ng wagas na pagsinta.

Ngunit hindi kita mahal,
at iniwan mo ako
sa ilalim ng liwanag ng buwan,
liwanag na hindi ko maatim tingnan.
Umulan matapos mong lumisan,
at hindi ko na matandaan kung
ulan o luha ang nagsasayaw
sa aking mga mata, habang

patuloy kong naririnig
ang tinig mo – puno ng lamig
at katiyakan – hindi, sinabi mo
hindi mo ako mahal.

- tapos na. sana.

Sa Oras Ng Mga Tula

alab — Tue, 09 Aug 2011 01:28:17 +0000

Oras na naman
Ng paggawa ng tula,
dahil hindi mapagpatawad
Ang gabi, at lumalatay
Ang ginaw ng sahig
sa likuran. Mangmang
ang balat sa paglimot
Maging mga kamay,
Balikat, mga labi.

Hindi nga ba’t
Alaala’t alaala mo lamang
Ang iniluluwal ng bawat
Salita, at sakit ang tanging
tugon sa paghinga?

Sa tinig mo lamang may saysay
Ang mga tugma, at sa mailap
Mong ngiti nakasalalay
Ang katuturan, katuparan
Ng mga dalangin hindi
Maitawid ng hangin at ulan.

Panahon na naman
Ng mga tula, ‘pagkat
Wala namang kasalo
Ang lungkot, at hindi pa rin
Humuhupa ang galit, takot
na aninag sa iyong mga tingin,
iniiwang bakas ng mga ‘di na
mabilang na pag-iwas.

Kaya’t hayaan mo sana,
ngayong panahon nga
ng mga tula, na hagkan
Kang muli, gamit ang ilang alaala

at hindi magiging mapagpatawad
ang paparating pang mga gabi,
At hindi pa matapos-tapos
Ang paglatay ng ginaw
Sa aking likuran.

Musika, Katahimikan, Kawalan

alab — Sun, 24 Jul 2011 09:59:14 +0000

Katahimikan, kaibigan.
Iyan at iyan lamang
Ang panalangin ng gabi.

Nauubos, nauupos
Na rin ang halakhak
Na nakakapit sa dingding,

Tinig niyang balabal
Tuwing ganito kalamig.
Wala na ang hampas

Ng alon sa aking paanan,
Tighaw na ang puso
Sa kanyang mga kwento

Ng bawat araw, minuto
Mga sandaling himig n’ya
Ang hiling-hiling

Ang nais-nais kapiling
Ngunit hindi ako
Hindi kailanman

Ang nagdidikta sa kalawakan,
Sa kanyang puso.
Hindi ako ang may hawak

Sa mga kwerdas ng gitara
Paos na rin ang tinig
Sa pagkanta, at naiiwan

Na lamang ang puso
Sa hindi halos marinig
Na mga panaghoy na

Nakikipagtagpo sa
Araw, gabin na
ginigisnang wala ka

Wala ka, wala ka.
Wala na ang musika,
At tanging pag-asam

Pagsusumamo ang dinig
Ng gabi, na hindi n’ya
Maririnig, o nanaising

Magisnan, kahit pa
Anong lakas, anong gilas
Ng buwan sa matayog

Nitong pagmamasid. Kaibigan,
Ipagkait mo na ang himig,
Ang ritmo, ang daloy

Ng musika sa aking dugo,
Sa aking puso – dahil hindi
Hindi sasapat ang matatamis

Na yakap at halik nito
Sa puso kong nalipos na
Ng pandinig, ng pandama.

To Hilda (during lunch)

alab — Fri, 15 Jul 2011 04:44:28 +0000

Lunch.

I take a stick
of cigarette,
light it
as I dream of
your face

and the sun
that crashes through
the leaves, the trees
leaving traces of smoke
that burns my throat,
my lips. You stand

above me,
I sit below you;
oblivious. Seemingly,
of course.

Who’d have thought
mere minutes
are now a month?

Well, almost.

I remember you
dreaming of me,
vividly, cautiously.

Funny how I can
only see you now
through cheap memories
I have kept.

Another stick,
as I glance at your feet.
Your voice is as loud as day.

Lunch.

Empty stomachs are nothing
compared to empty hearts.

Ikaw

alab — Sun, 03 Jul 2011 07:54:43 +0000

Ikaw
ang mga gabing hindi
makatulog. Sa talukbong
ng malumlom na hangin,

ikaw
ang mga maya’t mayang
panaginip. Ikaw ang buwan,
ang mga tala,
mga alaala
mga nagdaang saya.

ang bawat hapon
ay ikaw, tulad ng
ulan ngayon,
nag-iingay sa bubungan,
nagtatampisaw sa puso
na walang masilungan.

Ikaw
ang dapit-hapon, ikaw
ang umaga. Ikaw parati
ang masasayang halakhak,
ikaw na siyang hanap-hanap
sa mga ulap,
sa himig ng gitara
sa halina ng mga kanta.

Ikaw
ang sakit, ang dalangin.
Ikaw ang nagpupuyos na galit,
ikaw ang ‘di maawat na pananabik.

Ikaw at ikaw

at ikaw ang pag-ibig
na hindi na makamtan.

- dahil umuulan na naman.

Opisina Blues

alab — Thu, 30 Jun 2011 18:21:30 +0000

The space
that eats the silence
between us

longs for a reprieve:

you breathe,
I tap away -
these seconds
are a chunk of eternity.

The tables – ah, the tables.
They envy us
as we swivel, no -
we dance:

starting and ending
in awkward stance.
Strange, isn’t it,
how these papers,
neatly stacked,
look at us:

offering letters
of resistance
that we cannot speak of.

Notice how your eyes
shine in glass walls.
Notice too,
how my palms clasp
the table finish.

My will (never) breaks.

(virtual) Conversations
are of the past;
some tell me they kill.
So does your sigh.

The space
that holds (your) anger,
never falters.

I shut down,
you sign out.

Tomorrow, awaits.

- english. para maiba naman.

Sa Tuwing Matatapos ang Unos

alab — Sun, 26 Jun 2011 15:16:15 +0000

masdan mo:
hindi na siya gumagalaw.

ngunit kung ibabaling mo
ang tingin paitaas

mula sa kanyang dibdib
maaaninag mo ang usok

mula sa kanyang paghinga,
pagbubuntunghininga, habang

nakapako ang tingin
sa walang talang langit.

kakatapos lamang ng unos
kung tutuusin, marapat lamang

na umasa, hindi, maghintay
na mayroong nang mga bituin

at gahibla na ang mga ulap
at tinatahi ang silahis ng buwan.

ngunit ang gabing ito
ay kakatwa, iba sa mga gabi

na nakagisnan mo na
tuwing matatapos ang unos.

kumot-kumot pa rin ng langit
ang nangingitim na mga ulap,

masakit pa rin ang kagat
ng lamig, nakakabingi pa rin

ang pag-iyak ng hangin.
masdan mo

hindi na siya gumagalaw
ngunit kung ilalapat mo

ang kamay mo sa kanyang dibdib
alam mong buhay pa siya,

sumasamo, umaasa. tag-ulan, oo,
hindi maikakaila, at

hindi ito ang huling gabi
na walang masisilayang buwan, tala

walang unos na magbabadya.
masdan mo

hindi na nga siya gumagalaw,
ngunit kung titingin ka ng maigi

hindi pa rin siya nawawalan
ng pag-ibig; ng pag-asa.