Sa Moviola* ni Jose Juan Alvarez Dela Rosa

Nakaupo tayo sa tabing bintana. Hangang-hanga ka sa mga lumang litrato ng artista sa dingding. Ako naman namamangha sa jazz, sa lambing ng piano, sa maasukal na awiting “It’s Summertime” at “Somewhere”. Sa pagitan ng paghigop mo ng “Papillon”, at ako naman ng “Lost Horizon”, naulinigan natin ang orakulo ng manghuhula sa sulok at ang halakhak ng matrona sa aking likod.hinuhuli mo ang lasa ng kahlua; habang ninanamnam ko ang cointreau. Pilit nating dinedekonstrak ang Field of Dreams at pinagtalunan kung maganda nga ba ang Orapronobis. Tapos, napunta ang usapan sa marxismo, semiotika, hermenyutika at pagkatapos ay sa katulong mong sabi mo’y minura mo na naman kanina. Napansin ko ang tatlong kabataan sa labas; itinuro ko sila sa iyo. Ang isa pa’y nakaluhod, ang isa’y tumatakip sa kanya, at ang isa pa’y palinga linga. sampung segundo lang yata at pagkatapos ay tumakbo sila. Pulang-pula ang ipininta nila sa sementong gilid ng Remedios Circle. Ah, oo, sabi mo. oo nga pala, segunda ko. ikalawampu’t limang taong anibersaryo ngayon ng Kabataang Makabayan.

 

*isang maalab na pagbati sa ika-apatnapu’t limang anibersaryo ng Kabataang Makabayan.


About this entry